vrijdag 6 oktober 2017

Setting out to join a demographic

Naarmate de week vordert, het bijten en krabben erger wordt en het aantal lege pilsblikjes stijgt, vraag ik me af waar ik op wacht. Ok, het is nu wel afdoende gedeeld, dat ik eigenlijk feitelijk alweer een end rock bottom en omstreken verken. Maar daar houdt het ook op. Concreet gezien is er verder niks gepland. Ik mag het helemaal zelf oplossen. Dat is zo.
Ondertussen zit ik dus domweg tijd te verdoen. In afwachting.




vrijdag 29 september 2017

Pitch Black

Elke nuance is weg. Alles is zwart. Uitkijken naar is er niet meer. Alleen flashbacks van alles wat ik verkloot heb en angst over wat ik aan het verkloten ben. Het gaat niet over draagkracht versus draaglast. Het gaat over de moed om voort te doen.

vrijdag 1 september 2017

Terugval

Ergens rond mijn vertrek naar Engeland heb ik het geweer van schouder veranderd. Ik ben gestopt met therapeutisch analyseren, ontleden, nadenken. En heb me op klussenlijsten gegooid. Op het werk (daar waren ze al lang in zwang) en thuis. Klussen oplijsten en afchecken heeft één voordeel. Je krijgt het idee dat dingen vooruit gaan. Soms frustrerend traag. Maar ze gaan vooruit. Zolang je bezig blijft er is geen ruimte voor onrust. Het is pas als je stopt, dat die toeslaat.  Dus probeer je om niet te stoppen. Vermijd je onderbrekingen. Die je zelf veroorzaakt of die anderen voor jou organiseren - die laatste zijn de ergste. Bezig blijven maakt je focussed. En kregelig. Alles wat op de wachtlijst kan  gaat erop. Er is liefst enkel de lijst.
Wat erbij komt is vervelend. Onderbrekingen. Mensen die stuff van je willen. Die verwachten dat je dingen doet. Dat je van je starre lijst afwijkt. Dat je hier en nu beslist in plaats van te wachten tot je er tijd en zin voor hebt.
Dus ga je mensen vermijden. De lijst brengt rust. Controle over de uitvoering der dingen.
En tussenin bedwing je de onrust met roze pilletjes en blikjes pils. Niet veel, maar wel vaak.
Het is een terugval. Dat had ik net gedetecteerd, voor ik de lijstmanie startte. Het is onrust en onwil en ongenoegen. En het is alweer een hele tijd bezig. (Wanneer kreeg ik dat voorschrift voor Roos?)
Onrust. Bijten en kauwen. Verstikken.
Vluchten. Eenzaam. Alleen. Angstig.

I tried. I 've had it by now. There's no way this is ever going to get any better. Cause I don't understand how people see the good things. How they have fun. It's all trouble.

zaterdag 19 augustus 2017

Winona knows


zaterdag 13 mei 2017

Pretend it isn't so

Weekend en ik ben vóór​ 9u de deur uit. Met spierpijn in mijn linkerkuit waar ik geen enkele verklaring voor heb, maar soit. Ik breng de fiets weg en ga lopen met de groep. Alles gaat vlotjes. Dat is wat ik wil dat het doet. Maar op de terugweg overvalt het me. Te veel mensen, te veel gepraat en ook te veel nadenken over het voorgaande. Ik zit nog steeds op niveau "uitgewrongen". Ook al doe ik alsof dat een te minimaliseren detail is.

woensdag 10 mei 2017

Stay afloat

Een burnout? Ik? Hoe kom je erbij? Het is gewoon cyclisch!
Voortdoen tot voorbij alle limieten (die herken ik toch niet). Mezelf pushen tot ik fysiek aan alle kanten rammel. Alle energie die ik heb enkel in werk steken, en daarbuiten uitgeput & onaangenaam zijn. Geen puf om te koken. Te moe om te lopen. Geen zin om mee uit te gaan.
Burn the candle at both ends. Will yourself to keep going. Hard mijn best doen om in gang te raken (insert Ritalin) en bezig te blijven, met nutteloze "rustdagen" waarop stilvallen niet meer lukt tot gevolg. Wekenlang ademloos en  uitgewrongen, in het gezelschap van een niet te stoppen, hard aan de leiband sleurende "black dog". Tot er uitval volgt.
Mentale uitputting: alles is op. Weg (hyper)focus. Weg werkgeheugen. Ik ben een goudvis op speed. Een depressieve goudvis: recent merkte ik dat ook mijn langetermijngeheugen aangetast raakt. Er ligt niet alleen niks in het verschiet om naar uit te kijken (want ALLES is onoverkomelijk lastig), ik herinner me ook geen leuke dingen meer. Alright!

Uitval ging vroeger steevast gepaard met paniek. Maar dat is verleden tijd. Nu is uitval een (tijdelijke) verademing. Ik ben toch tot niks in staat. Enige carelessness is op zijn plaats.
Maar nooit voor lang. Dat ik niet kan denken, so be it. Dat ik vandaag ook fysiek te moe ben om de koer en de tuin op te ruimen (want dat MOET gebeuren), is minder leuk. Dat ik te uitgeput ben voor wat dan ook (yep, voor al die andere klussen die wegens "te veel werk" bleven staan), daar ben ik helemaal niet graag bij.
En dat ik misschien niet in staat zal zijn om - zoals gepland - alleen op reis te vertrekken: it sucks.
Ook al lig ik overduidelijk overboord, vastgeklampt aan een drijvende deur te spartelen, ik maak mezelf - en mijn shrink - graag wijs dat het water warm en helderblauw is. Want zie: ik ben toch nog niet verdronken?

vrijdag 5 mei 2017

Al 6 weken

Zolang ben ik al bezig met het inpakken van winterkledij. En iedere keer dat ik verder doe staan er manden vol andere spullen te wachten. Op wassen, ophangen, drogen, plooien (en opnieuw plooien omdat ze een stuk uit de stapel trekken in plaats van hun stapel op de juiste plaats op te bergen), sorteren, wegleggen, verstellen en zo meer.

Ik heb er de energie niet meer voor. Ik ben de moed kwijt. Het raakt niet opgeruimd. Nooit.

Juist dat heb ik nodig. Ruimte zonder rommel. Een open blikveld. Niks wat ik nog aan de kant moet doen.

Is dat te veel gevraagd?

Ja zeker?

vrijdag 21 april 2017

En hoe is het met u?

Ik werk. Veel en heel erg gefocust. Op het werk en thuis. Tijdens een werkuren en erna. Het stopt eigenlijk nooit. Neen: het moet vooruitgaan en het moet goed zijn. Mijn lat ligt altijd hoger.

Tot het moet, dat stoppen.

Want ik heb last. Van wakker blijven met een overactief brein. Van oververmoeidheid. Van chronische hyperventilatie. Van angstaanvallen en al die dingen waar niemand graag naar luistert, omdat het ondertussen oninteressant en een te vaak gehoord verhaal is.

Soms lanceer ik een poging om evenwichtiger te leven, en dan probeer ik weer om regelmatig te doen wat "helpt". Buiten komen, bewegen, sporten, ademhalingsoefeningen doen en mediteren.
Dan doe ik ook mijn best om meer interesse voor mijn huishouden en huisgenoten aan de dag te leggen en ga ik sociale dinges doen (die me per definitie nog meer uitwringen)

Maar meestal verdeel ik dus mijn tijd over werken en uitgeteld zijn. Niet meer en niet minder. 

Vandaag - op mijn vrije dag - ben ik uitgeteld lijstjes aan het maken. Van noodzakelijke klussen waar ik nooit zonder hulp aan toe kom.

De helft van mijn generatiegenoten zat (of zit) thuis met een burnout. En hoe is het met u?

vrijdag 14 april 2017

Shake that money maker

  • Een nieuwe bril, want het is gelijk niet veilig rijden in het donker
  • Acht weken Mindfulness of ACT training
  • Een trip naar de UK, alleen.
  • Hele dure en onzichtbare tandreparaties, preventief, "voor den ouwen dag"
  • Met de hele familie voor een paar weken naar Californië
  • Notarissen, architecten en aannemers (verbouwingen, met andere woorden)
  • Een kist met goudstukken en een kameel in een Shurgard box

woensdag 12 april 2017

Just signed my life away

For the record: vandaag getekend, bij de notaris, de nieuwe hypotheek.

donderdag 23 maart 2017

Beperkte aansprakelijkheid

Er zijn van die mensen die zich pertinent weinig verantwoordelijk voelen.
Ik ben daar niet bij

Ik zou beter wat voortwerken.

maandag 6 maart 2017

Mijn type?

Ben ik in aanwezig in de wereld of zit de wereld in mijn hoofd?
Ik zoek op, lees, beoordeel, klasseer. Ik deel in. Alles in hokjes. Alles krijgt structuur.
Interpretatie. Samenhang. Uitleg. 
It has to make sense.

Dat ik een "judger" ben, zegt men mij hier vaak. Het is niet sympathiek bedoeld, maar het is wel zo. Ik ben een INFJ, en die J staat voor "houdt van een geplande, geordende benadering tot het leven en geeft er de voorkeur aan dat dingen beslist zijn". Het is de manier waarop ik met de buitenwereld omga.

Het zegt ook dat je met een controlefreak te maken hebt. En nu het toch over types gaat: dat ik - met mijn werklust, niet realistisch gevoel van dringendheid, controledrang en onwil om iets uit handen te geven - gelijk in het hok "type A persoonlijkheid" vlieg. Gespannen! Verhoogde vijandigheid en al. Het soort dat doodvalt aan een hartaanval. Yep. 

Nu weet ik dat controle en angst één pot nat zijn en dat meer van het ene willen meer van het andere meebrengt. Maar het is niet omdat je iets weet dat je ernaar handelt, innit?

Mijn motto "alles is perceptie" is genoegzaam bekend bij de mijnen. Het typeert, naar het schijnt, mijn diepgeworteld cynisme.

"We zien enkel wat we willen zien, ook al weten we beter" & "Onze gedachten zijn grotendeels negatief" Niemand hoort die graag. Maar het zijn bevindingen die ik niet eens aan cynisme link.

Ben ik in aanwezig in de wereld of zit de wereld in mijn hoofd?

zondag 5 maart 2017

Only connect

En toen lag ik in een deuk.

(fragment) Chasing Shadows (2014) Season 1 Episode 1 - "Only connect"

Has it never occurred to you that sometimes other people may have something valuable to offer?

donderdag 2 maart 2017

Tel tot tien


woensdag 1 maart 2017

Crash course

Ik kan dat - ononderbroken geconcentreerd doorwerken van 9u tot 17u. Of van 9u tot 18u30. Zonder prutsen, zonder Facebook, zonder Pinterest, zonder Gmail (want die is niet werkgerelateerd).

Koffie, een paar wc-breaks en een appel of 2 zijn genoeg.

En 's avonds doe ik voort, thuis. Tot alles af is. Van 20u30 tot 2u30 of 3u. (hoe lang is dat? zes uur? zeseneenhalf uur?)

En dan sta ik op om 7u en geef ik de volgende dag de hele dag les.

Niet 1 keer, maar twee keer op 1 week tijd. Wel met een weekend tussen. Gelukkig maar.

Ik ben een held. Of de domste trees van het westelijk halfrond. Veeleer dat tweede.

zaterdag 18 februari 2017

Relativity

From the second after the Big Bang to the Large Hadron Collider
WE ARE FUTILE AND THINGS WILL END

I honestly believe that the collapse of society is imminent.
That those with a bug-out bag in the garage will have better chances at survival.
And that death may be preferable to surviving at any cost. 

donderdag 16 februari 2017

Just lose it

people don't lose touch with reality
people lose touch with themselves
people lose touch with people

first it is solitude
then it is loneliness

half of the population has a burnout
everyone is tired or depressed
it's all going nowhere
and there's nothing you can do