vrijdag 22 juli 2016

Vasten én (Gentse) feesten.

Een schouderklopje voor mezelf: ik hou vol en het gaat vooruit! Vandaag is het de derde vastendag sinds het begin van de Gentse Feesten en zelfs dat lukt. Op de andere dagen deed ik mijn goesting, mét friet en cocktails en bier. Het verwondert me dat het niet misloopt, want ik had op zijn minst een kilo (of twee) terugval verwacht.

Maar zie: ik stress er niet over. Ik vind het ook fijn om de groep te volgen op Facebook (zoek naar "Het 5:2 dieet. Vasten én feesten"). Let wel: de groep is een "gesloten groep", waar je lid van moet worden. 

Ondertussen heb ik mijn grafiek terug "publiek" gezet en die ziet er schitterend uit, al zeg ik het zelf. Ik gebruik de Valtaf site al héél lang en hou nu in het dieetdagboek bij wat ik op vastendagen eet. Op die manier tel ik dus calorieën. Valtaf.nl is geen app en de interface kan echt beter, maar soit, als ik ingelogd ben en hun server mee wil, lukt het allemaal wel.





Voor de nieuwsgierigen: katirl.valtaf.nl bekijken lukt niet goed op een telefoontoestel, waar ze je blijkbaar verplicht willen doen inloggen, maar wel op een laptop of op een vaste computer.

Update: daarnet zag ik dat er naast de gesloten groep ook een "Het 5:2 dieet. Vasten én feesten" Facebook pagina bestaat. Allen daarheen dus! 

maandag 4 juli 2016

Fourth of July - Fifty in a Fortnight

Blijkbaar moet ik er wat mee ...

As if

dinsdag 28 juni 2016

De eerste weken














OK, het werkt. Zelfs al eet ik op de dagen tussenin als voorheen - te veel dus - mijn gewicht gaat omlaag.

Inzicht

Met ouder worden apprecieer ik ze meer, momenten van inzicht.

Wanneer de rammelende legoblokjes in mijn kop elkaar vinden en er met een klik iets *nieuws* ontstaat. Iets wat me blij maakt.

Spijts mijn solitaire neigingen, weet ik ondertussen dat inzichten er eerder komen door - yikes - praten dan door lezen.

Goed dus dat er af en toe nog mensen zijn waar ik een gesprek mee kan hebben.

Goed dat er Mindfulness lessen zijn. En Boeddhisten. En therapeuten. Yep.

zaterdag 25 juni 2016

Fat

Met een werkgeheugen als het mijne is het noodzakelijk om zaken neer te schrijven. Ik hou dan ook veel bij. Al lang. En als ik iets bijhou, gebeurt dat meestal op een georganiseerde/gestructureerde manier. Zo heb ik sinds 2007 geregeld mijn gewicht ingegeven op valtaf.nl en dat resulteert in deze grafiek.



In 2007, in de nasleep van een zware burnout-met-opname kwam de 75 kilo in zicht. Ik sportte wel heel geregeld in die tijd, maar kon ook elk beetje troost gebruiken. En dat is eten absoluut.

Eten maakt mij rustig. Het is altijd mijn "drug of choice" geweest. Voornamelijk omdat ik een schijtlaars/controlefreak ben en "verstandig" omga met roken, drinken, medicijnen & minder legale stuff. Er zijn ook genoeg statistieken over ADHD en verslaving die me schrik aanjagen.

Nu ja, indertijd was ik dus vrij actief maar moddervet. Toen ik begin 2008 besloot om het roer om te gooien, deed ik dat gelijk grondig, met een combinatie van een streng (poederkes & ketose) dieet en veel lopen. En voor ik het wist zat ik aan de magische grens van 60 kilo. 

De volgende vijfenenhalf jaar schommelde mijn gewicht. Bijtijds poogde ik om terug naar 62 kilo te zakken (dan kan ik in AL mijn kleren), wat niet vaak lukte, maar zwaar ontsporen deed ik ook niet. Tegen het einde van 2013 had ik voor een volle marathon getraind en in het voorjaar van 2014 liep ik de stadsloop en een paar andere evenementen. 

En toen - in de zomer van 2014 - viel ik stil. Mijn linker voet deed pijn en dat bleef maar duren. Het bleek "plantaire fasciitis” te zijn. Ik voelde me ook niet echt goed, wat achteraf een complete giller bleek. Door mijn absolute onwetendheid over de (peri)menopauze, had ik alle ongemakken die ik ervoer aan mijn extensieve loopschema toegeschreven. Tot iemand me een boek uitleende en ik plots doorhad dat het wel es hormonaal kon zijn. Ik had geen flauw idee. 

Bijna een jaar later, in juni 2015, toen de linkervoet net genoeg hersteld was na een aantal kine sessies, knalde ik van mijn fiets. In loopoutfit. The irony. De zomer, dat was 8 weken rolstoel en dan krukken en een driewieler.  Achter mijn enkelgewricht zit nu een groot litteken: daar hebben ze van huid tot bot, spieren en ligamenten - gewoon alle lagen - aan elkaar vastgenaaid. Samen met het stuk titanium dat er blijft zitten, vormt dat toch een belemmering. Revalideren doe ik nog steeds. Zelfs vandaag had ik een icepack nodig.

Soit, sinds augustus 2014 zijn de kilo's er gestadig bijgekomen, zodat ik recent - 1 jaar na de valpartij - een whopping 73 kilo op de weegschaal aflas. Tijd om er iets aan te doen, nam ik me voor. Tijd om de draad op te pakken en weer actiever, sportiever en dunner te worden.

Dat ik *echt* in geen enkel kledingstuk meer raakte (thuis werd dit op ongeloof onthaald) en genoodzaakt was om opnieuw "dikke kleren" te kopen, was doorslaggevend. Acht jaar eerder had ik de grote maten rucksigtlos naar de kringloop gebracht. Want ik zou niet meer dik worden. Ik zou altijd spul uit de Zara aan kunnen. Pfft.

Een beetje visualisatie helpt. Want ik snap het nog altijd niet helemaal. Ik grijp nog steeds een 38 uit het rek om dan te moeten concluderen dat ik er mijn kont niet ingewurmd krijg. Ik kijk naar broeken in maat 42 en vraag me af of die van mij zijn. Dat kan gelijk niet. In mijn kop klopt het niet. Op onderstaand prentje wel.

Zo dik als die linkse ben ik nu - op net geen 70 kilo. Zo normaal als die rechtse ben ik als ik 60 kilo weeg. Op 60 kilo is mijn BMI nog 22.9 - verre van graatmager dus.


Enter de 5:2 methode. Als ik 2 keer per week 500 kcal eet in plaats van onbeperkt alles waar ik zin in heb - wat vermoedelijk rond de 2300 kcal per dag was - dan zou het als volgt kunnen gaan.

Stel dat ik op weekbasis 2940 kcal (dus 420 kcal per dag) minder binnen krijg, dan ben ik na een jaar 7 kilo lichter. 
Met de vijs erop (550 kcal per dag, dus 3850 kcal minder per week) zou dat me binnen het jaar zeer dicht bij de 60 kilo brengen.

Een jaar is lang. Vasten is niet echt mijn ding. Ik haat honger. Word er reuze kribbig van. Maar toch ga ik het proberen. 

woensdag 3 februari 2016

dinsdag 2 februari 2016

State of mind don't look behind

carries wall

Hands on the Wheel, Eyes on the Road

Mooi zo. Ik blijf erin geloven dat ik stilval voor ik van de weg afraak.

maandag 1 februari 2016

I love Carrie

IS GREEN ELUSIVE?

Overwhelm

Voornemens voor het nieuwe jaar? Daar doe ik niet aan. Bah neen. Ik kies voor actie!
Dus schreef ik me gelijk in voor
  • een jaar vol Mindfulness bij Breathworks (zo blijf ik op zaterdag tenminste niet in bed liggen)
  • 3 super boeiende online cursussen bij FutureLearn (want wat is dat nu, 2-3 uur werk per week/per cursus?) 
    • INTRODUCTION TO CYBER SECURITY - THE OPEN UNIVERSITY (8 weken)
    • LEARNING ONLINE: LEARNING AND COLLABORATING - UNIVERSITY OF LEEDS (2 weken)
    • GET STARTED WITH ONLINE LEARNING - THE OPEN UNIVERSITY (2 weken)
  • en het online event "ADHD Women's Palooza", een hele week vol video sessies over ADHD bij vrouwen (want hey, ik kan gerust 's avonds de opnames bekijken en achteraf al fietsend/wandelend de audio herbeluisteren)
Het effect? Euhm, dat ik in overdrive ga. Heel hard ga werken ook. Elke vraag probeer te beantwoorden. Me alles persoonlijk aantrek. Iedereen van extensief advies voorzie. Elk probleem wil oplossen en liefst ook alle komende obstakels probeer in te calculeren.

Dat ik daarbij chronisch kortademig was en mijn bloeddruk de foute kant opging. Tja. Dat was niet verwonderlijk. Die ongemakken gingen ook over naarmate ik meer focus kreeg. Want - zonder verstikken - werd ik zo immens helder dat ik bergen kon verzetten. Van websites heel goed opkuisen tot uren aan een stuk brol opruimen, ik deed het in de voorbije weken. En ik schreef ook. Alleen mijn (kranten) lezen vlotte niet als anders. Maar soit, dat is ook niet productief. En output zal er zijn dezer dagen.

Goh ja. Ik zit nog in de hyper. Maar het wordt lastig. 's Ochtends word ik wakker met duidelijke herinneringen aan allerhande heftige dromen. De onrust is niet meer te dempen. Ik begin humeurig te worden. Van stil te zitten - op het werk. En stil te zitten thuis. Films kijken in plaats van naar buiten te gaan is dom, maar compleet logisch. Wanneer ik mijn dagelijkse meditatie oefening doe, kan ik alleen vaststellen dat de maalstroom niet te stoppen is. Ik begin ambetant te worden. Minder vriendelijk, om het eufemistisch te stellen. Hoewel dat ook iets heeft, zo eens mijn mond opentrekken op een vergadering. 

Maar het zal niet blijven duren en ik kijk niet uit naar wat komt. Waar is de voorbije maand heen? Hoe hard ga ik crashen? En: is er eigenlijk wel iemand die dit ziet gebeuren?

"Het wordt tijd dat het Krokusvakantie is", hoor ik thuis. Wat me toch doet vermoeden dat ze iets doorhebben.

Jaja, ik had het beter bij wat simpele voornemens gehouden, zoals treffelijk eten en genoeg slapen, en opnieuw een sportroutine opbouwen. (Waar is de tijd dat ik 3 keer in de week een spinning les deed? Of wekelijks meer dan 30 km liep? Nu moet ik mezelf al forceren om genoeg van die door de kine voorgetoonde oefeningen te doen.)

"Op mijn gezond letten" ware een schoon en simpel doel geweest.

But I don't roll that way

Aw heck. In 2016 heb ik al IMMENS veel geleerd.

dinsdag 26 januari 2016

Incidentally

En toen lag ik wakker
een incident op het werk en ik lig trillend in bed
de "train of thoughts" die ik deze week mindful dien te te observeren, dendert door mijn hoofd

oh neen, ik spring er niet op
ik laat de wagons passeren
of niet?

in plaats van een body scan wordt het een fsck

ik volg een File System Check Course course in Milton Keynes
aan tafel zit een man die Costelloe heet
hij heeft een vet accent
hij vraagt me waar ik die glottisslag vandaan heb

mail sturen op een mainframe sucks

ik geef Unix Sysadmin lessen
soms zitten er burgies in de klas
ik ben taalkundige gedomme

ik installeer systemen voor "Unix Starter Plans"
ik zit in de gang tussen de cubicles naast een nieuw uitgepakt systeem
ik partitioneer, maak en mount file systems
zet er System V en Oracle op
check de Read Me's en hoop dat ik alle versies en updates juist heb

vrijdagavond na vijven
ik zit naast een verse machine
vergis me, tik 1 device name verkeerd in en het OS is weg
dom dom dom
helemaal herbeginnen dus
het zal laat worden

ik ken het root wachtwoord van een hoop systemen
en die zijn niet allemaal voor training

ik zit naast de Sequent in het aquarium
ik worstel me door een knoert van een Volume Manager handleiding
de manuals zitten in zwarte A5 ringmappen - stapels ervan - als bakstenen

RAID - ik denk blauwe zwaailichten
striping en mirroring
device names van het /dev/ikweetnietmeerwat/c2t7d9s2 soort

ik lees en herlees en maak aantekeningen - het gaat traag
ik snap het
maar of ik het beheers?
ik hoop maar dat ik dit begot niet te snel moet gaan doceren
of gaan doen

stel je voor dat ik live moet switchen
dat durf ik niet

ik spendeer heel veel tijd aan mijn job
aan bijleren
het is niet makkelijk, zonder IT achtergrond
ik heb geen context
er is nog geen google

de wagons blijven komen
angst-angst-angst-angst-angst

nu is het anders, denk ik
ik begreep al die dingen maar was er zo onzeker over

is het nu anders?

zaterdag 9 januari 2016

Share your calendars! Invite me with an .ics!

Oh man, wat ben ik keer op keer blij met mensen die een bruikbare, importeerbare agenda delen.

Niks zo tenenkrullend als afspraken en uitnodigingen overtypen van mails en sites. Geloof me: dat doe ik op het werk al vaak genoeg.

Calendar exports! Dáárom hield ik van Gent Rugby Football Club. En van Breathworks nu. Al was het effe lachen vorige week toen ik een abonnement nam op hun Google Calendars. Want dit stond erin:


Tja. Alsof ik nu ook stress op afspraak wil.

Maar zie, met een beetje knip en plakwerk heb ik er dit van gemaakt. Het staat in de agenda. Met reminders en al. Strak plan!


maandag 4 januari 2016

Ge moogt het officieel ook ondersteboven hangen

Het werkte een beetje op mij, dat behangpapier in restaurant Lof. Enerzijds omdat ik het - wegens een lichte Chinoiserie en behangpapier obsessie - herkende, maar niet op de naam kwam. Anderzijds omdat behangpapier mét rapport naar mijn gevoel bij voorkeur met aansluiting wordt geplakt, wat hier duidelijk niet het geval is.



Ergens vreesde ik dat er nog meer fout zat, nadat ik volgende foto's zag.


© www.etoffe.com


© Designers Guild

Gelijk dacht ik aan het verhaal van mijn tafelgenoot over ondersteboven gehangen bamboe behang, tot ik op deze laatste site volgende verduidelijking vond:

"This superb digitally printed panel design can be used either way up. Exquisite flowers and foliage cascade down or reach for the turquoise sky, which gradients subtly from dark to light."

Tja:  des goûts et des couleurs on ne discute pas.

woensdag 30 december 2015

Life's a Bitch and Then You Die


In 2013 somebody I knew was murdered by somebody I know.
In 2014 I learned that some people just cannot be saved.
In 2015 I found out that some people leave us on a Sunday as that means less hindrance for commuters.

So there’s one piece of advice for 2016 that I’d like to give:
never commit suicide when you feel suicidal. It’s really not the right thing to do.

vrijdag 25 december 2015

All I want for Xmas


I don’t really want stuff.

This year I only want to get better.

maandag 21 december 2015

Britney in de Lidl

Tussen al het kerstgekweel door hadden ze in de Lidl tent-container een of ander aftel programma opstaan, van Radio Nostalgie denk ik. Nu ja, plots weerklonk Britney's Born To Make You Happy. In gedachten was ik hier ergens op de Watersportbaan - ja, ik heb dat met veel songs - en dat maakte mijn dag goed.

En toen dacht ik ook aan iets wat ik geleerd heb

"You can change your own thoughts and your behaviour and see what happens, but you cannot change anyone else."

Dat laatste was ik geheel niet van plan. Dat eerste wel.

zondag 20 december 2015

Home for the holidays

"Doe je grote kuis?", vraag ze. Omdat ik een gore kabel met suikertje en lamp zonder kap ontdoe van vettige stofpluizen. 

Thuis zijn en weer mobiel zijn heeft zo zijn charmes. Er is weer tijd om dingen aan te pakken. 

Zoals die smerige kat die sinds kort geregeld binnenshuis pist. De spaarlampen die flikkeren als de lichtschakelaar uit staat. Het afstellen van de chauffage in een huis waar "ventileren" en "verluchten" op de lijst van taboewoorden voor tieners staan. En nog wat dingen die afgewerkt of gerepareerd moet worden sinds de verbouwingen eind 2013.

donderdag 17 december 2015

Mindless munching

Ik eet graag. Echt wel, ja. Uit het vuistje. Al wandelend. Al lezend. Alleen. Aan tafel met mensen lukt tegenwoordig minder goed. Thuis nog wel, maar ook daar ben ik onrustig.

Een constante is dat ik altijd en overal “houvast” nodig heb om te blijven (stil)zitten. Een krant. Een papierke en een stylo om wat op te schrijven. Een smartphone. Een laptop.

Geen houvast staat gelijk aan: WEGWEZEN HIER. NU!

Het is nu van de vroege jaren 90 geleden dat ik met een spijsverteringsstop kamp. Een indigestie*. Het eten gaat erin, maar het schuift niet. Hoogst oncomfortabel. 

Met een volle maag kan ik niet slapen. Het moet er dus uit. Niet leuk. Gag me with a spoon, yep. 

Dus ga ik minder eten. En alleen die dingen die me geen last bezorgen als yoghurt, bananen, cakejes met melk, gekookte groenten, havermout. En ben ik me zeer bewust van het feit dat alle feestdagen met enig getafel - ook zonder uitbundige alcoholconsumptie - waarschijnlijk ‘s nachts geknield naast de wc zullen eindigen. En daar kijk ik echt niet naar uit.

Maar wacht es: wetende dat alcohol me ALTIJD de das omdoet (alcohol drinken = braken), is er bijgevolg geheel geen reden om weinig tot niet te drinken. Ik zit met die indigestie. Ziek word ik toch. Tja.

Het wordt een warme Kerst. Ik voel het.

---------
*Aan het woord indigestie zit een verhaal vast. Als klein kind hoorde ik dat vreemde woord geregeld over mijn oom die “ziek” werd van het eten op (familie)feesten. Ik begreep aan geen kanten wat “in-di-ges-tie” was. Pas jaren later maakte ik de link naar “eten verteren”. Dat de man ook systematisch dronk tot ie niet meer wist waar ie was, had ik sneller door.

woensdag 16 december 2015

Mindful Observing & Naming

“Een goede mindfulness oefening om je bewust te worden van je gedachten en gevoelens is door ze te hardop te benoemen.”

Hoera, er is toch één therapeutische oefening die ik nog in de praktijk breng: luidop benoemen.

Als je me dus in het passeren “angstaanval, angstaanval, angstaanval” hoort zeggen, weet dan dat “angstaanval” geen mantra is. Neen: het is een oefening in benoemen. Want gevoelens benoemen, voorkomt dat je erin meegaat of erin “verdrinkt”. Jaja.

Nu ja, beter praktiserende beoefenaars van CBT kunnen me gelijk corrigeren. Want “angstaanval” is geen gevoel maar een gedachte; en dus een interpretatie.

De gewaarwordingen die ik dien te benoemen zijn: “geen lucht krijgen”, “druk op de borst”, “duizeligheid”. En de gevoelens “angst” en “boosheid”.

Maar soit, al die keren dat ik luidop “angstaanval” zeg, herinner ik mezelf eraan dat het iets is wat ik ken en dat het rete lastig maar niet levensbedreigend is. OK, al wat ik weet over stresshormonen zegt me dat vrijwel continue angstaanvallen vreselijk ongezond zijn op lange termijn, maar dat zijn zorgen voor later.

Nu kan ik het aan de kant schuiven als  “niet relevant”. Als “ik moet er binnenkort toch iets aan doen”. Yeah right.

maandag 7 december 2015

I know I am not dying


Maar het voelt wel zo als ik 's nachts wakker word. Of duizelig over de campus zwalp. Geen lucht. Hartkloppingen. Ik word er zo moe van.

Ondertussen ken ik de symptomen. Ik weet wat het is en ik zit het uit. Het heeft geheel geen zin om te panikeren over uit het niets komende paniek.
Ook dit gaat over. 




zondag 6 december 2015

Georgia on my mind

Het is vreemd om seizoen 3 van Rectify te bekijken terwijl we de 10 afleveringen van het (langere) tweede seizoen nog niet zagen, maar we pikten toch makkelijk de draad op.

Rectify heeft verschillende elementen waar ik erg van hou. Traagheid. Twijfel. Donkere humor. En Aden Young natuurlijk. Nu eens de onschuld zelve, dan weer zo creepy als wat.

Wat me ook opviel, is het landschap. Dat ik gelijk uit de Walking Dead herkende.

En ja hoor, na even googlen blijkt dat beide series zich in Georgia afspelen en dat sommige filmlocaties wel erg dicht bijeen te vinden zijn. Griffin (Rectify) en Senoia (Walking Dead) liggen op geen 20 mijl van elkaar.

zaterdag 5 december 2015

I think we can all relate

Point blank, did you forget how to love, girl, did you forget how to fight. 
Point blank they must have shot you in the head 
Cause point blank, bang bang baby you're dead.


Er is maar weinig nodig om mij terug te katapulteren naar die tijd. 
Some wounds never heal.

Tiffany Warnotte

392 dagen van de aardbodem verdwijnen. Je moet het maar doen.

zondag 29 november 2015

This Bell Jar Life

Angstig en overprikkeld, het is geen goeie combinatie. Je kan alleen nog schuilen. Je afsluiten voor mensen, geluid en gedoe. Zorgen dat het niet erger wordt.

Het gaat weer over. Er komt een moment waarop ik niet meer onder een steen wil kruipen, uit ellende omdat ik met mensen moet omgaan.

Het is niet omdat ik ze niet graag heb. Helemaal niet.

Momenteel is mijn angst over wat ze van mij vinden (raar en stomvervelend!) te groot om naast me neer te leggen.

Momenteel sla ik in paniek bij het idee dat ik een gesprek moet voeren (WAAROVER? ik kan niks bedenken dat ik wil delen en ze hebben me vast niks waar ik mijn aandacht kan bijhouden te vertellen).

Momenteel kan ik alleen nog schuilen.


Fortune favours the prepared mind



zaterdag 28 november 2015

Right ho


woensdag 25 november 2015

(Enkel) Mannen maken plannen

Wow dacht ik - het bestaat eindelijk: een opleiding tot ervaringsdeskundige. Precies wat ik altijd al wou doen!

Toen ik nog plannen maakte, that is.

Tja, ik heb de ADHD-dag gemist. En in geen eeuwen meer een vergadering bijgewoond.

Ik heb het zo al druk genoeg.

dinsdag 24 november 2015

Mem space zero

Verlies je bril.
Verlies je sleutels.
Verlies je verstand.

Drink sloten koffie.
Eet alleen op momenten dat je net niet flauwvalt - of wanneer je gezinsleden je ertoe aanzetten
Slaap zo min en zo onregelmatig mogelijk.

Rij op een fiets zonder remmen.

Blijf zoveel mogelijk binnen. Zittend.
Doe 3 weken lang niks van sport - op de ene knullige Tai Chi les na.
Ga op 1 dag ongeveer 6 uur in de auto zitten.

Hou je gedeisd.

Krijg hartkloppingen.
Hyperventileer.
Krijg angstaanvallen.

Neem een roze pil en realiseer je dat je
geen strategie,
geen vooruitzichten
en ook geen energie hebt
om er iets aan te doen.

Decemberweken vol tandarts-, dokter- en kine-afspraken plus allerhande feesten: here I come!

zaterdag 10 oktober 2015

Jurassic

Het was in het najaar  van 1993 dat ik Jurassic Park zag. In Milton Keynes, of all places. Ik was zwanger.
Daarnet zag ik Jurassic World. Dat muziekske alleen gooit me gelijk 22 jaar terug in de tijd.
Tijd heelt alle wonden. It does.
Ik weet alleen nog heel goed hoe ik me toen voelde.  

zondag 12 juli 2015

I don't perform on a throne, peoples

Someone told me Dave Grohl is back at work
Dave Grohl, who 
  • is 3 years younger than me
  • fell (and fractured his fibula) 5 days after me
  • had surgery (6 metal screws in his leg) 1 week after mine 
Clearly wondering why I am not.

woensdag 8 juli 2015

All of this has happened before and will happen again

I am indebted to the courtesy of
for the following selection of - highly relevant - quotes
  • Here’s what I know: when I fell I broke my ankle in three places – two fractures at the base of my tibia and a higher fracture on my fibula. 
  • I wasn't strong enough to use crutches. I simply didn't have the arm and shoulder strength.
  • The hardest part of this injury so far has been in accepting the limits of my own body. I'm a very independent person
  • On a scale of bodily harm, I'd say a broken ankle rates somewhere around a 6. If it's a multiple break that requires surgery (as mine did) then it's maybe a 6.5. It's serious, sure, painful, yes and requires a lot of time to heal and regain strength
  • I have more than 50 pairs of shoes. In this collection, I’d say about 10 of them are flat (or reasonably close to being flat)
  • I’ve never been in a position where I can’t prepare my own food before. 
  • Almost every poster talks about experiencing some form of post-accident depression. Some are serious and require medication, and other people talk about just needing someone to talk to who understands how hard it is to lose your mobility and freedom and what a difficult time it can be. I completely agree.
  • Being tired all the time, being less active, being disappointed in my body for not being strong enough and not breaking, it’s all common with this kind of injury.
  • For the love of mike, will someone please tell me how you’re supposed to carry a cup and use crutches at the same time?
  • Crutches are not meant for speed.
  • Everything will take twice as long as it used to. Be prepared for this. Schedule your time appropriately.
  • Put on a brave face, but give yourself time to cry. 
  • Plus, I’ve realized that I don’t have feeling in the tips of two of my toes anymore.
  • I was starting to get in shape before my accident, but six weeks of limited activity has left me in a slightly less svelte state than before.
  • Elevation (above the heart) and ice packs are the best remedy to reduce swelling, but even they don’t really seem to do much for the first while. Now that it’s been two months since my accident, I’m very aware of the triggers that cause swelling and how to manage it. 
  • It has become evident we can break our bones in unexpected ways and there’s really no way to prevent an accident. 
  • It doesn’t really take much to crack those bones, so don’t feel bad if it happened to you.
  • It’s evident that having a broken ankle and being unable to do your usual activities can be depressing.
  • Crutch use is definitely a skill that needs to be learned. 
  • I did a lot of sitting because I was somewhat shaky when moving around.
  • The simple answer is you cannot do everything you normally do in the way you normally do it, and in some instances, you can’t do things you normally do at all. To be honest, this constraint – where your body is not able to do what your mind and spirit want – can be somewhat depressive. 
  • Sit down while you shower
  • You have to find something to keep your mind engaged since your body will not be able to do what it is used to. I’m typically active – hiking, running, walking, helping outside the house, taking the dog for walks, etc. I went from active to being a slug. 
  • Having a broken bone truly brings home the adage of, “if you don’t use it, you lose it.” Muscles and tendons that worked just fine for the last 51 years all of a sudden are totally useless after just two months of being immobile. 
  • I can’t do anything spontaneously; everything will involve forethought and a loss of independence...
  • Elbow crutches that you grip with your hands mean you can’t carry a thing
  • Even the smallest tasks defeat me.
  • When I move around with my foot dangling, it quickly goes blue.

Know thyself

Zal ik eens wat schrijven? Ja!
Toch effe checken of iemand het hier al over had ...
Yup. Dat is zo.
Wacht: ik ga dat toch een bekijken.
Of helemaal doorlezen ...

OK. Er valt eigenlijk niks nieuws te melden buiten wat gezaag. Ik ben niet uniek. In de verste verte niet.
Het is allemaal al eerder verteld. Ga dus elders lezen. 

zondag 5 juli 2015

Trimalleolar fracture (2)

Geen flauw idee hoe ik eraan kwam - aan die idiote illusie dat mensen met een gips gewoon een gips hebben en verder niks, geen last en geen pijn of zo.

Dwaas mens. Ha!

vrijdag 3 juli 2015

Karma?

Is het zorgwekkend of enkel veelzeggend, dat het me 3 weken kostte om iets te doen?

Drie weken eer ik van overwerkt en oververmoeid op het punt kwam dat ik wat ruimte kreeg in mijn hoofd.

Ik wist dat ik absoluut aan rust toe was en die rust is er op een geheel ongeplande manier gekomen, op het moment dat alles in het teken stond van de twee zwaarste lesweken van het jaar.

Life is funny that way.

Niet dat je enkel breken een aanrader is. Geheel niet. Neem het van mij aan.

donderdag 25 juni 2015

Trimalleolar fracture (1)

Twee weken liggen en zitten. Ongemakkelijk, van pijnstiller naar pijnstiller - duf en drugged. En ik die dacht dat het best wel OK zou zijn. Tijd om te lezen en zo. Of series te kijken.

De realiteit was dat ik enkel aan kranten- en tijdschriftenartikels toekwam. Heel traag probeerde verder te lezen in een moeilijk boek. Op Facebook en Pinterest zat omdat ik dat ook al liggend kon. Onbeholpen hulpbehoevend was. Pijn had. Geen reet uitstak.

maandag 22 juni 2015

Revalidatie (1)


Na deze rolstoel dagen staan me nog ettelijke maanden van revalidatie te wachten. En het ongeluk wil dat ik van ver kom.

Na maanden van spannende laarzen, pijnlijke billen, rare spiertrekkingen achter mijn knie en opstoten van hielpijn, werd het vorige zomer duidelijk dat mijn hele linkerkant echt niet meer mee wilde. In juni 2014 liep ik nog de middernachtsloop. Nadien ben ik langzaam uitgedoofd. De kine die ik toen al had, bracht geen zoden aan de dijk. Met enkel symptoombestrijding raakte ik uiteindelijk niet meer vooruit.

In januari 2015 meldde de verdacht dure UZ sportarts - tijdens de 5 minuten durende consultatie - dat het om “plantaire fasciitis”, een ontsteking van de peesplaat onder de voet ging. En dat er geen behandeling met garantie op beterschap bestond. "Maar het gaat over". Jaja, ik moest mijn "core" verstevigen en mijn heupflexibiliteit onderhouden, maar meestal lag ik strijk. Met mijn niet aflatende werklast en werkijver, kwam er van regelmatig sporten steeds minder in huis. Van al dat bureaustoel zitten ging het ook van kwaad naar erger met mijn nek, schouder en (rechter!)muisarm. 's Avonds te laat thuiskomen, te laat eten en dus te laat zijn voor de lessen in Escape: dat was het vaste scenario - waar ik ongelooflijk ongelukkig over was. En als ik me gefrustreerd en moe voel, ja dan eet ik meer en drink ik graag een glas. Als je helemaal de moed verliest, halen aangepaste steunzolen geheel niets uit. 

Om de wekelijkse loopsessies te compenseren, ging ik wel geregeld zwemmen. Iets waar ik nooit erg van hield omdat ik absoluut geen "techniek" had en bang was om te verdrinken, zo met mijn hoofd onder water. Maar zie, ik leerde - met brilletje, neusknijper en begeleiding - de schoolslag correct uitvoeren en er ook nog lol in te hebben. Op het gebied van vetverbranding was ik ondertussen de veldslag aan het verliezen ... De leeftijd en zo vereisen nu eenmaal meer inspanning voor een zelfde resultaat - niet minder. 

Dus mag ik me aan een serieuze uitdaging verwachten: met een aaneengevezen rechterenkel, een overbelaste linkervoet en zo'n 10% extra lichaamsgewicht (op 1 jaar aangewonnen) zal dat revalideren niet vanzelf gaan.